Choroba Parkinsona jest przewlekłą chorobą neurodegeneracyjną, która dotyka głównie osoby starsze. Jest to schorzenie, które wpływa na funkcjonowanie układu nerwowego, prowadząc do problemów z kontrolą ruchów. W tym artykule przyjrzymy się bliżej chorobie Parkinsona, jej objawom oraz możliwościom wsparcia dla osób dotkniętych tym schorzeniem.

Czym jest choroba Parkinsona?

Choroba Parkinsona jest spowodowana degeneracją komórek nerwowych w obszarze mózgu odpowiedzialnym za produkcję dopaminy – neuroprzekaźnika regulującego ruchy ciała. Z czasem ubytek dopaminy prowadzi do problemów z kontrolą ruchów i pojawienia się charakterystycznych objawów choroby.

Objawy choroby Parkinsona

**1. Drganie (tremor) – Jednym z najbardziej rozpoznawalnych objawów choroby Parkinsona jest drżenie rąk, palców, brody lub warg w stanie spoczynku.

**2. Sztywność mięśniowa (rigidność) – Osoby z chorobą Parkinsona mogą doświadczać sztywności mięśni, co utrudnia im wykonywanie płynnych ruchów.

**3. Bradykinezja – Spowolnienie ruchów oraz trudności w rozpoczęciu i kontynuowaniu ruchu.

**4. Postawa pochyła i utrata równowagi – Mogą wystąpić problemy z utrzymaniem równowagi oraz pochylona postawa ciała.

**5. Inne objawy – Problemy z mówieniem, depresja, zaburzenia snu oraz trudności z pamięcią i myśleniem.

Diagnoza i leczenie

Diagnoza choroby Parkinsona opiera się na obserwacji objawów oraz przeprowadzeniu odpowiednich badań, takich jak rezonans magnetyczny czy testy neuropsychologiczne. Leczenie choroby Parkinsona koncentruje się na łagodzeniu objawów i poprawie jakości życia pacjentów. Wśród metod leczenia znajdują się leki przeciwparkinsonowskie, terapie fizyczne, logopedyczne oraz wsparcie psychologiczne.

Wsparcie dla osób z chorobą Parkinsona

Osoby starsze z chorobą Parkinsona potrzebują wsparcia zarówno w zakresie leczenia, jak i codziennego funkcjonowania. Kluczowe jest zapewnienie im opieki medycznej, fizjoterapii oraz wsparcia psychologicznego. Rodzina, przyjaciele oraz specjaliści ds. opieki zdrowotnej odgrywają ważną rolę w pomaganiu osobom z chorobą Parkinsona w radzeniu sobie z chorobą i utrzymaniu jak najwyższej jakości życia.

Wsparcie w codziennych czynnościach

• Pomoc w higienie osobistej – Pomoc w kąpieli, ubieraniu się, pielęgnacji skóry oraz dbaniu o higienę jamy ustnej.
• Wsparcie w żywieniu – Pomoc w przygotowywaniu posiłków, karmieniu oraz monitorowanie diety, aby zapewnić odpowiednią ilość składników odżywczych.
• Pomoc w poruszaniu się – Asystowanie w chodzeniu, przemieszczaniu się po domu oraz używanie pomocy chodzących lub wózka inwalidzkiego, jeśli jest to konieczne.
  

  

Wsparcie emocjonalne i społeczne

• Słuchanie i rozmowa – Dostarczanie wsparcia emocjonalnego poprzez rozmowy, słuchanie obaw oraz pomaganie w radzeniu sobie z emocjami związanymi z chorobą.
• Stymulacja umysłowa – Zachęcanie do aktywności intelektualnych, takich jak czytanie, rozwiązywanie łamigłówek czy rozmowy na różnorodne tematy, aby stymulować umysł i utrzymać aktywność poznawczą.

Fizjoterapia i ćwiczenia

• Wsparcie w ćwiczeniach fizycznych – Pomoc w wykonywaniu zaleconych ćwiczeń fizycznych oraz stymulowanie aktywności ruchowej w miarę możliwości.
• Używanie pomocy technicznych – Wspieranie w korzystaniu z pomocy technicznych, takich jak poduszki ortopedyczne, specjalne przyrządy do ćwiczeń czy inne urządzenia ułatwiające codzienne funkcjonowanie.

Pomoc w utrzymaniu bezpieczeństwa

• Zapewnienie bezpiecznego środowiska – Organizacja przestrzeni domowej w sposób zapewniający bezpieczeństwo, np. usuwanie przeszkód, montaż poręczy czy antypoślizgowych dywanów.
• Nadzór i wsparcie w przemieszczaniu się – Zapewnienie wsparcia podczas chodzenia, pomoc w unikaniu upadków oraz reagowanie w sytuacjach nagłych.

Pamiętaj, że każda osoba z chorobą Parkinsona jest inna i może wymagać indywidualnego podejścia. Kluczem jest dostosowanie opieki do indywidualnych potrzeb i preferencji osoby starszej, zapewnienie wsparcia emocjonalnego oraz stałe monitorowanie stanu zdrowia i dostosowywanie opieki do zmieniających się warunków.

Artykuł Choroba Parkinsona u osób starszych: Diagnoza, objawy i wsparcie pochodzi z serwisu Centrum 24 Opieka.

Artykuł Początek demencji u Seniora – historia Pana Jana pochodzi z serwisu Centrum 24 Opieka.

Rodzaje udarów mózgu

1. Udar niedokrwienny mózgu to stan zagrażający życiu człowieka, w którym dochodzi do obumarcia części mózgu w wyniku zatrzymania dopływu krwi. 
2. Udar krwotoczny mózgu nazywany potocznie wylewem zazwyczaj kończy się poważną niepełnosprawnością lub śmiercią. To stan, kiedy dochodzi do pęknięcia ściany tętnicy w mózgu i wylania krwi poza naczynie.

Przyczyny

Jedną z głównych przyczyn udaru mózgu jest miażdżyca. Powoduje ona zablokowanie przepływu krwi w wyniku nagromadzenia cholesterolu w tętnicach. Istotną chorobą zwiększającą ryzyko udaru jest także nadciśnienie tętnicze. Na regulację ciśnienia mamy realny wpływ. Wystarczy regularnie przyjmować leki. Niekorzystny wpływ ma także palenie papierosów i spożywanie alkoholu.  Do innych czynników ryzyka zalicza się wrodzone wady serca, cukrzycę, otyłość, czy bezdech senny.

Objawy

Objawy udaru uzależnione są od tego, która część mózgu nie została zaopatrzona w krew. Do najczęstszych zalicza się:

• utrata przytomności,
• problemy z równowagą i koordynacją ruchów,
• zaburzenia widzenia (podwójne lub nieostre widzenie, a także całkowite zaćmienie zwykle w jednym oku),
• silne bóle głowy,
• dyzartia (zaburzenia mowy),
• zdrętwienie lub niedowład kończyn (zazwyczaj po jednej stronie ciała)

W przypadku wystąpienia objawów niezwykle ważny jest czas reakcji i natychmiastowe udanie się do lekarza. Udar stanowi bowiem bezpośrednie zagrożenie życia człowieka. Dlatego też niezwykle istotna jest profilaktyka

Profilaktyka

Aby zmniejszyć ryzyko udaru mózgu, należy stosować się w swoim codziennym życiu kilkoma zasadami.

• Kontroluj ciśnienie i cukier – czym szybciej wykryjesz anomalię, tym szybciej wdrożysz leczenie!
• odżywiaj się zdrowo – nie spożywaj zbyt dużych ilości produktów podwyższających ciśnienie (sól, wędliny, kawa, herbata, napoje energetyczne, czekolada, wino) i cholesterol ( boczek, słonina, baranina, pasztety, kiełbasy, olej palmowy, karkówka, smalec, fast food). Jeśli potrzebujesz naturalnie obniżyć poziom cholesterolu, wprowadź w dietę produkty takie jak: oliwa, ryby morskie, płatki owsiane, marchew, bakłażan, śliwki suszone, awokado, orzechy i migdały, cytrusy, cynamon, siemię lniane). Jeśli chcesz zbić ciśnienie krwi jedz: banany, brokuły, rodzynki, buraki, szpinak czy czosnek.
• unikaj stresu, a jeśli to niemożliwe – stosuj techniki relaksacyjne takie jak: joga, spacery, bieganie, wypoczynek na łonie natury czy słuchanie ulubionej muzyki! Jeśli brak Ci inspiracji, zajrzyj TU!
• nie zapominaj o aktywności fizycznej – dzięki niej zapobiegniesz otyłości i niedotlenieniu organizmu!

Podsumowując, udar mózgu to stan, na który mamy wpływ. Nie bagatelizujmy profilaktyki. Ustrzeże ona bowiem nie tylko przed udarem, ale i wieloma innymi niebezpiecznymi chorobami. Pamiętajmy, że nasze zdrowie jest najważniejsze!

Artykuł Udar mózgu – profilaktyka, objawy, rodzaje pochodzi z serwisu Centrum 24 Opieka.

Przyczyną Zespołu Downa jest dodatkowy chromosom pary 21 (trisomia chromosomu 21) powstający zazwyczaj podczas mejozy. 

Jak rozpoznać Zespół Downa

Zespół Downa objawia się występowaniem przede wszystkim wad:

• budowy kośćca, 
• sercowo-naczyniowych,
• moczowo-płciowych, 
• układu pokarmowego (zwężenie przełyku, dwunastnicy)
• układu oddechowego (lejkowaty kształt krtani, nieprawidłowa praca tchawicy i oskrzeli),
• wzroku i słuchu (zez, wady refrakcji),
• celiakii, 
• obniżonym napięciem mięśniowym,
• dysfunkcji układu immunologicznego.
  

Charakterystyczne są także cechy zewnętrzne takie jak:

• skośne ustawienie szpar powiekowych,
• niski wzrost ciała,
• mała głowa z typowym spłaszczeniem w części potylicznej,
• płaska i okrągła twarz,
• rzadkie, gładkie i proste włosy,
• małe, zdeformowane uszy,
• grube usta i wysunięta dolna warga,
• podniebienie gotyckie,
• krótkie i szerokie dłonie i stopy,
• mały, krótki nos o szerokiej nasadzie,
• nieprawidłowy rozstaw zębów.

U większości osób z Zespołem Downa występuje w różnym stopniu niepełnosprawność intelektualna. Ponadto, inne współtowarzyszące choroby to między innymi ADHD, padaczka, autyzm, choroba Alzheimera czy niedoczynność tarczycy. Pacjenci narażeni są także w dużym stopniu na wszelkie zakażenia, infekcje dróg oddechowych oraz choroby układu krążenia.

Opieka nad osobą z Zespołem Downa

Opiekując się osobą dorosłą z Zespołem Downa należy pamiętać, że nie jest ona dzieckiem, pomimo pewnych zachowań na to wskazujących. Osoby cierpiące na tę przypadłość wykazują także niezwykle dużą wrażliwość i potrzebują wsparcia emocjonalnego w większym stopniu niż osoby zdrowe. Podsumowując, niezwykle istotna jest więc ich odpowiednia aktywizacja – przydzielanie prostych obowiązków, zapewnianie rozrywki stymulującej pracę mózgu (gra w pamięć, rękodzieło, zagadki).

Artykuł Zespół Downa – przyczyny, objawy pochodzi z serwisu Centrum 24 Opieka.

Rozróżniamy 3 typy cukrzycy:

Cukrzyca typu 1 (cukrzyca insulinozależna)

W przebiegu cukrzycy typu 1 dochodzi do niszczenia komórek trzustki odpowiedzialnych za produkcję i wydzielanie insuliny. Najczęściej dotyka młodego pokolenia. Leczenie przebiega poprzez przyjmowanie insuliny, odpowiednią dietę i aktywny tryb życia.

Cukrzyca typu 2 (cukrzyca insulinoniezależna)

Cukrzyca typu 2 dotyka przede wszystkim osoby starsze. Przyczyną podwyższonego poziomu cukru we krwi jest nieprawidłowe działanie insuliny. Osoby borykające się z tym typem cukrzycy często mają problem z otyłością oraz nadciśnieniem tętniczym. W związku z tym, leczenie odbywa się poprzez wprowadzenie odpowiedniej diety, zwiększenie aktywności fizycznej oraz przyjmowanie doustnych leków przeciwcukrzycowych.

Cukrzyca typu 3 (cukrzyca wtórna)

W przeciwieństwie do cukrzycy typu 1 i 2, przyczyną cukrzycy wtórnej są inne choroby prowadzące do uszkodzenia trzustki tj. niedoczynność tarczycy, guzy nadnerczy, hemochromatoza, przewlekłe zapalenie trzustki, rak trzustki. Cukrzycę typu 3 mogą wywołać także pewne rodzaje leków stosowanych w leczeniu układu krążenia (np. leki moczopędne, leki sterydowe).

Objawy cukrzycy:

• częste pragnienie i oddawanie moczu,
• duży apetyt i utrata wagi,
• osłabienie,
• senność,
• zawroty głowy i nieostre widzenie,
• zmęczenie,
• świąd i suchość skóry,
• zapalenia pęcherza moczowego,
• wydłużony czas gojenia ran,
• zapalenia dziąseł.

Leczenie cukrzycy

Przy leczeniu cukrzycy, w zależności od typu stosuje się metmorfinę, gliklazyd, glimepiryd, glipizyd, akarbozę, inhibitory czy glitazony. Insulina jest ostatecznym rozwiązaniem.

Opiekując się osobą starszą cierpiącą na cukrzycę należy pamiętać, że choroba ta wymaga stałej kontroli. Kluczem do zachowania zdrowia pacjenta jest regularne mierzenie poziomu cukru we krwi, ruch oraz zdrowa, zbilansowana dieta. Niezmiernie ważna jest także obserwacja. Bywa, że zapach wydychany przez diabetyka przypomina woń kwaśnych jabłek. Niewątpliwie, jest to niepokojący objaw, który może oznaczać zbyt wysokie stężenie cukru we krwi i moczu. Powstają wtedy ciała ketonowe, zakwaszające organizm i prowadzące do kwasicy ketonowej, która z kolei może doprowadzić do śpiączki. W takiej sytuacji niezbędna jest szybka wizyta u lekarza.

Rekomendowane produkty

Na koniec prezentujemy zestaw produktów spożywczych rekomendowanych dla diabetyków:

• Tłuste ryby (łosoś, sardynki, śledzie, makrela)
• Zielone warzywa (brokuły, szpinak, roszponka, szczypior, pietruszka)
• Orzechy (migdały, włoskie, pestki dyni)
• Oliwa z oliwek
• Twaróg
• Przyprawy takie jak cynamon, czosnek, kurkuma

Produkty, których należy unikać, chorując na cukrzycę to:

• chleb pszenny,
• biały ryż,
• suszone owoce,
• soki owocowe,
• jogurty owocowe,
• miody i syropy.

Artykuł Cukrzyca – typy, objawy, leczenie pochodzi z serwisu Centrum 24 Opieka.

U zdrowej osoby mocz zatrzymywany jest w pęcherzu przy pomocy mięśni Kegla. Gdy pęcherz napełni się, do mózgu wysyłana jest informacja o tym, że należy go opróżnić. W związku z tym, mięśnie miednicy ulegają wtedy rozluźnieniu, a mięśnie pęcherza – kurczą się. U osób z inkontynencją proces zostaje zakłócony przez różnego rodzaju czynniki. 

Rodzaje i przyczyny inkontynencji moczowej

Rodzaje inkontynencji moczowej mają zróżnicowane podłoże. Do najczęstszych, zalicza się:

1. wysiłkowe nietrzymanie moczu
   

   objawia się popuszczaniem moczu przy uprawianiu sportów, dźwiganiu, kichaniu czy kaszleniu. Przyczynami są: otyłość, przebyta ciąża, częste infekcje dróg moczowych, zaparcia, ciężka praca fizyczna, palenie papierosów, menopauza lub choroby neurologiczne.

2. naglące nietrzymanie moczu 
   

   objawia się popuszczeniem w wyniku pojawienia się nagłego parcia na pęcherz, nad którym nie da się w żaden sposób zapanować. Przyczyną jest nadwrażliwość pęcherza (kurczącego się nawet wtedy, gdy moczu jest niewiele), która spowodowana może być: chorobą Parkinsona, chorobą Alzheimera, stwardnieniem rozsianym, demencją lub cukrzycą.

Diagnoza inkontynencji moczowej

Przede wszystkim podczas konsultacji z lekarzem należy odpowiedzieć na pytania takie jak: częstotliwość i ilość popuszczeń, rodzaj i ilość spożywanych napojów, od kiedy zaobserwowano inkontynencję, w jakich sytuacjach zdarzają się popuszczenia oraz czy oddawaniu moczu towarzyszy ból. Następnie lekarz zleca serię badań ginekologicznych, neurologicznych, urodynamicznych, USG itp., aby wykluczyć choroby towarzyszące. 

Rozróżniamy 3 stopnie inkontynencji:

I STOPIEŃ – do popuszczeń dochodzi sporadycznie, w niewielkich ilościach przy kichaniu, dźwignięciu, wysiłku fizycznym czy kaszlu.

II STOPIEŃ – popuszczenia zdarzają się częściej podczas pracy fizycznej, biegania czy wchodzenia po schodach.

III STOPIEŃ – wypływ moczu ma miejsce niezależnie od wykonywanych czynności w dużych ilościach.

Inkontynencja moczowa – leczenie:

Inkontynencja jest chorobą uleczalną. W zależności od przyczyny, inkontynencję leczy się poprzez:

• ćwiczenie mięśni dna miednicy,
• zmianę nawyków żywieniowych (ograniczenie kawy, cytrusów, alkoholu),
• farmakoterapię (leki na nadwrażliwość pęcherza),
• ostrzyknięcie pęcherza toksyną botulinową,
• elektrostymulację, 
• operację (wszczepienie pod cewkę moczową polipropylenowej taśmy),
• terapię hormonalną.

Podsumowując, dla większości osób, inkontynencja to schorzenie bardzo wstydliwe, powodujące stres oraz wycofanie z życia społecznego. Jest to kwestia nie tylko dyskomfortu związanego z wilgocią, ale i zapachem. Szacuje się, że ⅔ osób cierpiących na nietrzymanie moczu nie zgłasza się z problemem do lekarza. Jest to poważny błąd, zważywszy na to, iż schorzenie to może być objawem innej poważnej choroby. 

Nie warto zatem bagatelizować problemu oraz dokładać sobie strapienia. Jeśli dolegliwość ta nie jest Ci obca, zgłoś się do lekarza ogólnego, który przy zachowaniu dyskrecji pokieruje Cię na odpowiednie badania.

Słowa kluczowe: inkontynencja moczowa, nietrzymanie moczu, problemy z trzymaniem moczu, przyczyny nietrzymania moczu, leczenie inkontynencji

Artykuł Inkontynencja moczowa- przyczyny, leczenie pochodzi z serwisu Centrum 24 Opieka.

Fazy choroby Parkinsona

• I Faza choroby Parkinsona – przedkliniczna

Parkinson to choroba, która przez długi czas w utajeniu sieje zniszczenie w mózgu człowieka. Pierwsze objawy widoczne są zazwyczaj po uszkodzeniu aż 80% neuronów istoty czarnej mózgu. Jednymi z pierwszych objawów Parkinsona są: zaburzenie i utrata węchu, zaparcia, stany depresyjne, zaburzenia snu. Są to zaburzenia często występujące wśród populacji, dlatego rzadko łączy się je z tą chorobą.

• II Faza choroby Parkinsona – zaburzeń motorycznych

W drugiej fazie Parkinsona pojawiają się problemy z motoryką ciała. Zazwyczaj choroba postępuje niesymetrycznie, atakując najpierw jedną stronę ciała. Jednym z popularnych objawów jest drżenie mięśniowe (najczęściej uwidaczniające się poprzez drżenie rąk i kąciki ust). Pojawia się także bradykinezja, czyli ogólne spowolnienie ruchów ciała i mowy (pomimo chęci chorego, nie jest on w stanie wykonywać czynności szybciej). Skutkuje ona także problemami z przełykaniem pokarmów i większym ryzykiem zakrztuszenia. Postępująca sztywność mięśni powoduje także zaburzenia mimiki oraz niestabilność postawy ciała, problemy z koordynacją i zachowaniem równowagi. Występują także tzw. “zamrożenia” ciała podczas przemieszczania się chorego. Zwiększa to ryzyko upadków i urazów ciała.

Częstymi powikłaniami związanymi z powyższymi zaburzeniami są zaparcia oraz inkontynencja. 

• III Faza choroby Parkinsona – zaburzeń umysłowych

Kolejna faza choroby Parkinsona to degeneracje psychiczne pacjenta, objawiające się początkowo zmianami nastrojów i postrzegania świata. Z czasem pojawiają się fobie, halucynacje (wzrokowe i słuchowe), paranoje i ataki paniki, a także zaburzenia obsesyjno-kompulsywne tj. nerwica natręctw. Upośledzeniu ulegają także funkcje poznawcze dotyczące przetwarzania informacji, reagowania na środowisko zewnętrzne, zapamiętywania informacji oraz myślenia abstrakcyjnego.

Diagnostyka choroby Parkinsona

W przypadku występowania charakterystycznych objawów choroby Parkinsona, należy postawić diagnozę u lekarza, który rozpoczyna od  wykonania kompleksowych badań obrazowych mózgu w celu wykluczenia innych chorób. Następnie wykonuje się badania neurologiczne. 

Leczenie choroby Parkinsona

Przy chorobie Parkinsona stosuje się farmakoterapię modyfikowaną w określonych odcinkach czasowych, aby zminimalizować skutki uboczne leków. Leki są dość skuteczne i dają największe efekty na samym początku terapii. Niestety, z czasem organizm coraz słabiej na nie reaguje i konieczna jest ich wymiana.

Wskazane jest także zmobilizowanie chorego do aktywności fizycznej oraz rehabilitacji dostosowanej do stopnia zaawansowania choroby. Zapewnienie choremu diety wysokobłonnikowej oraz niskobiałkowej pomoże w niwelacji problemów trawiennych.

Słowa kluczowe: choroba Parkinsona, objawy choroby Parkinsona, fazy choroby Parkinsona, fazy Parkinsona, leczenie choroby Parkinsona, leczenie Parkinsona

Artykuł Choroba Parkinsona – fazy, diagnostyka, leczenie pochodzi z serwisu Centrum 24 Opieka.

Przyczyna choroby nie jest jednak znana. Jest wiele hipotez i przypuszczeń m.in. dotyczących: niedoborów witaminy D w organizmie, palenia czy występowania innych chorób o podłożu autoimmunologicznym takich jak cukrzyca typu I czy schorzenia tarczycy. Szacuje się, że stwardnieniem rozsianym dotknięte jest 2.5 mln populacji na świecie (prawie 50 tysięcy w Polsce). Podobnie do innych chorób autoimmunologicznych, choroba ta nie jest dziedziczona. Uznawana jest za nieuleczalną, ale dzięki farmakoterapii i fizjoterapii pacjenci mogą spowolnić jej postęp.

Objawy stwardnienia rozsianego są u każdego chorego indywidualne i mogą zmieniać się z dnia na dzień. Ponadto, istotnym elementem leczenia jest przyzwyczajenie do nieprzewidywalności.

Początkowe objawy stwardnienia rozsianego:

• zaburzenia czucia
• zaburzenia równowagi
• problemy z chodzeniem
• zaburzenia ostrości wzroku
• przewlekłe zmęczenie
• zawroty głowy
• drżenia mięśniowe
• problemy z pamięcią i koncentracją
• dyzartia (problemy z mową)

Niewątpliwie, z czasem objawy mogą się nasilać i prowadzić do niedowładu kończyn, oczopląsu, sztywności mięśni i przewlekłych bóli.

Stwardnienie rozsiane – postacie:

• rzutowo-remisyjna (najczęstsza, przebiegająca z epizodami rzutów choroby oraz z okresami remisji, czyli stanami, w których u pacjentów nie występują odchylenia neurologiczne lub obecne są tylko pojedyncze objawy choroby)
• wtórnie postępująca (rozpoznawana u pacjentów, u których po okresie występowania rzutów i remisji stwardnienia rozsianego dochodzi do stałej progresji choroby)
• pierwotnie postępująca (w której od początku zachorowania dolegliwości stopniowo, ale stale zwiększają swoje natężenie)
• pierwotnie postępująca z rzutami (charakteryzująca się tym, że poza stałym wzrostem intensywności objawów stwardnienia rozsianego dochodzi u chorych do pojawiania się epizodów rzutowych)

Stwardnienie rozsiane – diagnostyka:

• analizy parametrów płynu rdzeniowo-mózgowego
• badania obrazowe (rezonans magnetyczny)
• badania elektrofizjologiczne

Jak zatem opiekować się osobą ze stwardnieniem rozsianym?

Przede wszystkim należy zacząć od postawienia się w jej sytuacji i zrozumienia, że życie z niedowładem kończyn, problemami z mową czy przewlekłym poczuciem zmęczenia jest naprawdę frustrujące. Co więcej, pacjentowi przyda się pomoc we wstawaniu, siadaniu, ubieraniu, mobilizowaniu do wykonywania dedykowanych przez lekarza ćwiczeń, zachęcaniu do utrzymywania kontaktów z bliskimi i znajomymi. Opiekun powinien też bacznie obserwować stan zdrowia podopiecznego i oceniać progresję choroby.

W przypadku zdiagnozowania stwardnienia rozsianego powinno unikać się sauny, gorących kąpieli i przegrzewania organizmu. Nasilają one objawy choroby. Bezsprzecznie wskazana jest duża aktywność fizyczna oraz zbilansowana dieta wzbogacona o witaminę D oraz stosowanie się do indywidualnych zaleceń lekarza.

Podsumowując, choroba ta potrafi w znacznym stopniu utrudniać życie codzienne, dlatego jej zdiagnozowanie często powoduje u pacjentów depresję. Należy wtedy niezwłocznie zgłosić się do psychologa. Udzieli on cennych wskazówek, jak poradzić sobie z nową sytuacją.

Słowa kluczowe: Stwardnienie rozsiane, SM, choroby układu autoimmunologicznego, objawy stwardnienia rozsianego, przyczyny stwardnienia rozsianego, leczenie stwardnienia rozsianego, rodzaje stwardnienia rozsianego

Artykuł Stwardnienie rozsiane SM pochodzi z serwisu Centrum 24 Opieka.

Alzheimer to choroba postępująca powoli. Pogłębiające się uszkodzenia w korze mózgowej prowadzą do problemów z przetwarzaniem informacji, pamięcią, wysławianiem się, kojarzeniem faktów czy liczeniem. Ostatecznie dochodzi do zaniku mózgu i niezdolności do samodzielnego życia.

Objawy

Objawy Alzheimera nasilają się stopniowo. 

Faza 1:

Początkowo zaczynają się problemy z zapamiętywaniem nowych informacji (zadawanie ciągle tych samych pytań), zaburzenia w czasie i przestrzeni, ogólne rozproszenie i dekoncentracja. Zauważalne są także wahania nastrojów i objawy depresji. Stan chorego powoduje jego wycofanie społeczne. 

Faza 2:

Na tym etapie niezbędna jest już opieka. W fazie drugiej dochodzą problemy z wysławianiem się i brakiem orientacji w czasie i przestrzeni (zdarza im się zabłądzić w drodze ze sklepu do domu). Postępująca choroba sprawia, iż zdarza im się nie rozpoznać członków rodziny i przyjaciół. Pojawiają się także urojenia, które często budzą agresję, rozdrażnienie i bezsenność. 

Faza 3:

W fazie 3 chory jest niezdolny do samodzielnego życia. Nie wykonuje czynności tj. jedzenie, mycie czy funkcjonowanie w społeczeństwie z innymi ludźmi. Dochodzi do braku rozpoznawania pór dnia i nocy oraz członków rodziny. Przestaje wstawać z łóżka, co prowadzi m.in. do chorób współtowarzyszących takich jak odparzenia, odleżyny, inkontynencja czy zachłyśnięcia.

Leczenie

Choroba Alzheimera jest nieuleczalna. Pacjent wymaga stałej opieki lekarza oraz członków rodziny. Podczas farmakoterapii mającej na celu spowolnienie postępowania choroby stosuje się leki zwiększające aktywność układu cholinergicznego. Powodują one zwykle zwiększenie ogólnej aktywności chorego, przez co poprawia się nieco pamięć. 

W profilaktyce zaleca się spożywanie polifenoli roślinnych (maliny, porzeczki, czerwona cebula), witamin z grupy B (mięso, brokuły, jaja, szpinak)  i kwasów tłuszczowych omega-3 (ryby i owoce morza).

Opiekując się osobą cierpiącą na Alzheimera należy pamiętać, aby chory zawsze miał przy sobie adres i numer telefonu. Dobrym rozwiązaniem jest wykonanie bransoletki z danymi chorego.

Jeśli jesteś opiekunem osoby chorej na Alzheimera: 

Zapewnij swojemu podopiecznemu bezpieczeństwo – usuń przedmioty gorące, ostre i toksyczne z jego zasięgu, oznacz progi oraz zabezpiecz zamki, aby chory się nie zatrzasnął (np. w łazience). Nie zapomnij także odłączyć dopływ gazu i wody, jeśli musisz pozostawić go tymczasowo bez opieki. Postaraj się, aby podopieczny był aktywny, poszukaj mu zajęcia, zapewnij kontakt z innymi ludźmi.

Pamiętaj: to normalne, że czasem tracisz cierpliwość i nie możesz pogodzić się z sytuacją. W chwilach słabości, porozmawiaj z bliskimi, odetchnij, zrób coś dla siebie. 

Jeśli potrzebujesz pomocy, zadzwoń:

Polskie Stowarzyszenie Pomocy Osobom  z Chorobą Alzheimera, Warszawa, ul. Hoża 54/1,  tel. (022) 622-11-22

Lokalne organizacje alzheimerowskie – adresy znajdują się na stronie: www.alzheimer.pl

Polska Fundacja  Alzheimerowska, Warszawa, ul. Widok 10,  tel. (022) 827-35-86

Słowa kluczowe: Alzheimer, choroba Alzheimera, objawy choroby Alzheimera, leczenie choroby Alzheimera, leczenie Alzheimera

Artykuł Choroba Alzheimera – fazy, objawy, leczenie pochodzi z serwisu Centrum 24 Opieka.

Przyczyny depresji:

Depresja u osób starszych może mieć różne podłoże. Jednym z nich jest problem z pogodzeniem się ze stratą partnera. Ciężko pogodzić się zarówno ze śmiercią najbliższych, jak i poczuciem osamotnienia.

Kolejną z głównych przyczyn depresji są wszelkiego rodzaju choroby. Ból potrafi odebrać całą radość życia. Niepełnosprawności rodzą lęk przed uzależnieniem od innych osób. Nawarstwienie dolegliwości może prowadzić także do strachu przed zbliżającą się śmiercią. Postępujące oznaki starzenia powodują narastającą frustrację i bezradność. Pojawiające się problemy z pamięcią i pracą mózgu również są dokuczliwe w życiu codziennym i sprawiają, że seniorzy tracą poczucie własnej wartości.

Przyczyn depresji może być wiele i często są one złożone, niewidoczne na pierwszy rzut oka. Leczenie depresji poprzedza trafne zdiagnozowanie jej przyczyn. 

Objawy:

• zaburzenia snu (bezsenność lub nieustanna senność),
• problemy z układem pokarmowym (zespół jelita drażliwego, bóle brzucha, mdłości, zaparcia, biegunki),
• brak apetytu,
• ekstremalne wahania nastrojów,
• apatia, 
• brak zainteresowań i motywacji,
• stany lękowe,
• smutek,
• pesymizm,
• myśli samobójcze,
• izolacja społeczna,
• rozdrażnienie, wybuchowość.

Leczenie:

Leczenie depresji u osób starszych nie jest łatwe, zwłaszcza z chorobami współtowarzyszącymi, które mogą być jej powodem (a ciężko leczyć objawy bez usunięcia ich przyczyn). Do najpopularniejszych metod leczenia depresji zalicza się jednak:

• aktywizację seniora poprzez zapisanie do klubu seniora, zajęcia grupowe itp.,
• zwiększenie aktywności fizycznej,
• farmakoterapia (należy pamiętać, iż leków psychotropowych nie należy łączyć z alkoholem)
• naturoterapia (joga, ziołolecznictwo, zooterapia)
• psychoterapia
• wsparcie bliskich

Jak żyć z osobą pogrążoną w depresji?

Niestety, faktem jest, iż depresja to choroba niezwykle “zaraźliwa” i głęboko dotyka najbliższego otoczenia osoby chorej. Przede wszystkim, do mieszkania z chorym na depresję pod jednym dachem potrzebna jest ogromna siła, cierpliwość i zrozumienie. Depresja powoduje u ludzi zobojętnienie. Sprawia, że człowiek mniej odczuwa emocje, zamykając się w sobie. Nic nie sprawia mu radości, nawet rzeczy które w przeszłości go cieszyły. Osobę w depresji ciężko też zasmucić w związku z tym, że odczuwa ona permanentny smutek. 

Jak można nic nie robić przez cały dzień i jeszcze tyle spać?

Należy pamiętać, że osobie z depresją nie wypomina się, że jest pasywna. Depresja to choroba, która nie podnosi temperatury ciała, nie powoduje stanów zapalnych i nie sprawia bólu fizycznego. Jest to jednak choroba, która zdecydowanie osłabia organizm i pochłania ogromne ilości energii chorego, co powoduje jego osłabienie i niemoc. Kwestia snu również nie jest oczywista. To, że osoba chora na depresję kładzie się do łóżka, nie oznacza od razu, że śpi. Zazwyczaj osoby chore na depresję borykają się z ogromnymi problemami z zasypianiem, a ich realny czas snu wynosi np. 4 godziny. 

Drugim aspektem jest kwestia motywacji do działań (nawet podstawowych – fizjologicznych). Osoby chore na depresję nie czują potrzeby dbania o siebie, a co dopiero o swoje otoczenie czy innych ludzi. Najprościej mówiąc: one egzystują, nie – żyją.

W leczeniu depresji otoczenie chorego ma ogromny wpływ na jego stan zdrowia. W codziennym życiu obok chorego na depresję powinny pojawić się osoby, które pomogą mu odzyskać poczucie własnej wartości, potrafią wysłuchać, kiedy chory potrzebuje rozmowy, ale i odsunąć się, kiedy chory liczy na odrobinę samotności. Wymaga to ogromnego wyczucia, wrażliwości i czujności. Niezmiernie ważna jest także wytrwałość. Żyjąc z osobą chorą na depresję należy zapomnieć o wdzięczności, sympatii czy zrozumieniu przez chorego. Nie oznacza to jednak, że należy wyręczać chorego ze wszystkich obowiązków. 

Motywacja

Chorego na depresję należy zachęcać do różnych działań, ale nie zmuszać (może to przynieść odwrotny efekt). Wszystkie przydzielone choremu zadania należy argumentować, dlaczego są istotne (odpowiednie motywowanie to jeden z najważniejszych czynników leczenia depresji). Warto skłaniać go do aktywności fizycznych, społecznych, a nawet charytatywnych (działania non profit potrafią przynieść niespodziewane efekty). Stanowczo odradza się kierowanie do chorego na depresję zwrotów takich jak: ” Będzie dobrze, nie załamuj się!”,  “Inni mają gorzej” czy “Przesadzasz”. Nadzoruj, ale nie kontroluj. Zachęcaj, a nie żądaj. Pochwal, zamiast krytykować.

Nie należy się zniechęcać. Efekty widoczne są zazwyczaj po dłuższym czasie terapii.

Trzeba także pamiętać o ryzyku samobójstwa. Osoby z zaawansowaną depresją są zdolne targnąć się na własne życie, dlatego bardzo istotna jest uważna obserwacja. Wszelkie niepokojące spostrzeżenia (załamanie emocjonalne, spisanie testamentu, pisanie listów pożegnalnych, zamykanie różnych spraw itp.) należy niezwłocznie przekazać psychiatrze lub psychologowi odpowiedzialnemu za terapię chorego.

Podsumowując, życie obok osoby chorej na depresję to ogromne wyzwanie. W kontaktach z nią należy wykazywać dużo empatii, co nie jest łatwe. Choroba jest w równym stopniu odczuwana przez chorego, jak i jego najbliższe otoczenie. Depresja jest jednak chorobą uleczalną (choć łatwo nawracalną). W głównej mierze to, czy chory wyzdrowieje, zależy od niego samego. Rodzina, przyjaciele i opiekunowie mogą mu tylko pomóc i o tym należy pamiętać, żyjąc obok takiej osoby.

Słowa kluczowe: przyczyny depresji, depresja u seniora, depresja osób starszych, jak żyć z osobą z depresją, praca w Niemczech, opieka Niemcy, opieka nad osobami starszymi w Niemczech, praca Niemcy Świdnica, praca Świdnica, agencja pracy Świdnica, pośrednictwo pracy Świdnica,

Artykuł Depresja u seniora – przyczyny depresji pochodzi z serwisu Centrum 24 Opieka.

Objawy

Wśród głównych objawów atopowego zapalenia skóry można wymienić: świąd skóry, charakterystyczne zmiany skórne widoczne gołym okiem, suchość skóry, rogowacenie przymieszkowe, zacienienia wokół oczu oraz częste zapalenia spojówek.

Do złych czynników rokowniczych zalicza się stan zapalny w obrębie twarzy i szyi oraz długi czas trwania aktywnych zmian zapalnych. W porównaniu z dziećmi i młodymi dorosłymi jakość życia starszych pacjentów z AZS jest znacznie obniżona. Pacjenci często narzekają na przewlekłe zmęczenie chorobą, bezradność, uczucie niepokoju i wykazują objawy depresji.

Artykuł Atopowe zapalenie skóry – objawy, leczenie pochodzi z serwisu Centrum 24 Opieka.

Zmiany jakie możemy wyróżnić w przebiegu fizjologicznego starzenia się układu oddechowego to:

– zmniejszenie się liczby włókien elastycznych, wzrost liczby włókien kolagenowych
– spadek siły i wytrzymałości mięśni oddechowych
– usztywnienia ściany klatki piersiowej na skutek wapnienia chrząstek żebrowych i połączeń żebrowo-kręgowych oraz zmniejszenia przestrzeni międzyżebrowych

W wyniku zmian w układzie oddechowym u osób starszych pojawia się tendencja do zbyt wczesnego zamykania się oskrzelików w czasie wydechu i blokady wypływu powietrza z płuc. Jest to tak zwana pułapka powietrzna, której występowanie u seniorów podczas ataku astmy oskrzelowej potęguje pracę mięśni oddechowych i nasila uczucie duszności. Pułapka podnosi prawdopodobieństwo pojawienia się nadreaktywności oskrzeli, czyli nadmiernej reakcji skurczowej dróg oddechowych wywołanej bodźcem stymulującym. Poza astmą do nadreaktywności dochodzi w: przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc, lewokomorowej niewydolności serca.

Astma – symptomy:

– powtarzające się epizody uczucia braku tchu
– ucisk w klatce piersiowej
– kaszel lub świst pojawiający się w nocy lub nad ranem

Jednak zdiagnozowanie astmy u osoby starszej jest trudniejsze niż u młodego człowieka. Fizjologiczne procesy starzenia się układu oddechowego i współwystępujące choroby mogą skutkować dusznościami o podobnym charakterze, jak w przypadku astmy. Symptomy choroby mogą być mylnie rozpoznawane jako naturalna konsekwencja pogarszania się czynności układu oddechowego wraz z wiekiem. Zaburzenia towarzyszące demencji mogą utrudnić rozmowę pacjenta z lekarzem i uniemożliwić wykonanie koniecznych do postawienia diagnozy badań. U osób w podeszłym wieku długo borykających się z astmą, na skutek działania dodatkowych czynników szkodliwych (palenie papierosów, zanieczyszczenie środowiska) proces zapalny w drogach oddechowych może świadczyć tak samo o astmie, jak o przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc. W obu chorobach mamy do czynienia z ograniczeniem przepływu powietrza przez płuca, ale schorzenia te mają odmienne sposoby leczenia.

Astma – leczenie:

U seniorów rośnie ryzyko pojawienia się działań ubocznych terapii leczniczej. Głównym powodem jest zażywanie wielu rodzajów leków jednocześnie. Istotne jest wytłumaczenie pacjentowi sposobu przyjmowania medykamentów i prezentacja działania inhalatorów. Szkolenie z instrukcji obsługi inhalatora powinno być przeprowadzone również dla rodziny i opiekunów chorego seniora.

Chcesz wiedzieć jak jest astma w języku niemieckim? Zobacz TUTAJ

Słowa kluczowe: astma, objawy astmy, leczenie astmy, symptomy astmy, czym jest astma, co to jest astma

Artykuł Astma – objawy, leczenie pochodzi z serwisu Centrum 24 Opieka.