Atopowe Zapalenie Skóry

Atopowe zapalenie skóry (AZS) u osób starszych może przebiegać zarówno jako kontynuacja choroby od okresu dzieciństwa, jak i ujawnić się dopiero w starszym wieku.

Dane wskazują, że początek AZS po 30. roku życia nie jest obecnie zjawiskiem rzadkim. Badania wskazują jednak, że nasilenie stanu zapalnego zazwyczaj ulega zmniejszeniu wraz z wiekiem. Do złych czynników rokowniczych zalicza się stan zapalny w obrębie twarzy i szyi, długi czas trwania aktywnych zmian zapalnych. W porównaniu z dziećmi i młodymi dorosłymi jakość życia starszych pacjentów z AZS jest znacznie obniżona. Pacjenci często narzekają na przewlekłe zmęczenie chorobą, bezradność, uczucie niepokoju i zgłaszają objawy depresji.

Cechą towarzyszącą wszystkim chorym, niezależnie od wieku, jest świąd oraz nadmierna suchość skóry. Rozpoznanie AZS w wieku podeszłym wymaga przeprowadzenia szerokiej diagnostyki różnicowej.

Niezależnie od wieku pacjenta postępowanie terapeutyczne jest podobne. Celem leczenia jest identyfikacja i eliminacja czynników zaostrzających, odbudowa i poprawa funkcji bariery naskórkowej oraz likwidacja stanu zapalnego.
U osób starszych podstawą terapii będzie stosowanie emolientów. Substancje te powinny być aplikowane przynajmniej 3–4 razy dziennie na całą skórę, nie tylko miejsca chorobowo zmienione. Ze względu na starszy wiek i często towarzyszące zaburzenia w układzie kostno-stawowym postępowanie takie może być dla starszych pacjentów bardzo trudne.